Hatay’da yaşanan büyük depremin ardından evinden çıkmayı reddeden ve kendisini kapatan 25 yaşındaki Barış Özbay, yaşadığı travmayı ve psikolojik durumunu gözler önüne seriyor.Deprem sonrası yaşadığı acı olaylar ve ailesinin kaybıyla sarsılan genç adam, hastanedeki tedavisinin ardından ilaç kullanımını bırakarak sıradaki yalnızlık ve izolasyon dönemine girdi. Günlerini tamamen telefon ve bilgisayar başında geçiren Özbay, dış dünyadan uzak durmayı tercih ediyor ve bu durumu yaşam tarzı haline getirmiş durumda.
Depremin ardından iki aydan fazla bir süre duş almadığını ve kişisel bakımını ihmal ettiğini belirten genç adam, kendisini artık sanal ortamda bulduğunu ve burada geçirdiği zamanın ona bir yarar sağlamadığını söylüyor. Emniyetsizlik ve yalnızlık duygusunun ağır bastığı bu süreçte, hayatını organize etme ve düzelme isteği hiç oluşmadı. Özbay, yaşamını değiştirmeye yönelik hiçbir çaba göstermekte direniyor ve bu tutumunu koruyor.
Özbay’nın ailesi de kriz döneminde onun psikolojik durumu ile mücadele ediyor. Depremde yaşadıkları ve kayıplarını kabullenmekte zorlanan aile, birbirlerine destek olmaya çalışüyor. Annesi Semra Özbay’ın depremler sırasında yaşadığı travma ve onun bıraktığı izler, oğlunun genel ruh halini doğrudan etkiliyor. Bu ikili, sırayla kendi iç dünyalarıyla savaşırken, yaşamlarına devam etmeye çalışıyorlar.
Genç adamın ve ailesinin hikayesi, deprem sonrası yaşanan psikolojik etkilerin ne kadar derin ve karmaşık olabileceğine dair önemli bir örnek teşkil ediyor. Barış Özbay, yaşananların ardından kendisini tamamen iç dünyasına kapatmış ve dış dünyadan uzak durmayı tercih ediyor. Onun durumu, toplumdaki ilgiyi ve bilinçlenmeyi artırmak için bir uyarı niteliğinde. Toplum olarak, benzer travmalar yaşayan bireylere nasıl daha fazla destek olabileceğimizi düşünmeliyiz.
