Göçmen Ailelerin Çocukları: Travmalar ve Umutsuzluklar

Adamın kafasında şiddetli vazgeçilmez iz mevcuttu. Kavganın kafasına birkaç şarapnel parçası saplanmış; sol gözü küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini kaybetmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu kaybetmiş. İsmi Nasır’dı. Savaşta dertli yaralar asıt olmuş mültecilerin bakılan Danimarka kurumunda birkaç ay tedavi görmüştü. Sağ kolu sınırlı hareket ediyor, tokalaşırken sol elini kullandı.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Gözümle gördüm oğlunu Rahman’ı okula götürüp getirirken karşılaştım. Bazı günlerde avucuma birkaç kalem, silgi, cetvel bırakıyordu. Oğlunun okuldan insanlara verdiği malzemeleri başkalarının ihtiyacı bekleniyordu okulun yanına bırakıyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Bütün çocuğun ayrı öyküsü mevcuttu. Bazıları savaşın etkisini hala yüzleşememiş ailelerinden geliyordu. Sürekli kavga ediyorlardı. Günlerimiz Bırakın etmeyin!” söylemekle kekemelikle.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

O çocuk ilkokula hazırlık sınıfına başlamıştı. Eğitim sırasında ile aile hayatında zorluklar yaşıyordu.

Görevli pedagogu çaba başarısız kaldı. İdare, durumu değerlendirmek amacıyla oğlunun ailesini okula çağırmayı tespit etti.

Bütün aile tamamı bir arada geldiler. Hepsi birden birlikte evde yaşıyorlarmış. Aile büyüğü toplantı salonuna girdiklerinde, O çocuk ayağa kalktı, “Muallim!” dedi bir adım atarak büyükanne ve büyükbabasının ellerini öpmeye ilk kez başladı.

Kış aylarında ben çift kat. Dede çorapsız gelmişti. Yeleğin içine giymiş gibi beyaz kıyafetini ayak bileklerine dek düzenlenmiş giydi. Annem ve ninesi ve annesi çarşaflıydı. Eğitimdeki geçmişini anlatmaya başladığımız zaman, o çocuk çok koptu. Ağlayarak ağlamaya başladı. Çocuk psikolojisi derinliklerdeki sır anlamaya çalışıyorduk.

Baba Rahman’ın sık sık evden kaçtığını, polis tarafından yakalandığını söyledi Anne ise, kendisini “Hâlâ gözleri bilincinde şekilde uyurken gece saatlerinde işemeye!” dedi. Rahman utanarak odayı çekilmek istedi. Durumu fazla ağırlaştırmadık.

Toplantıda ailenin da onayıyla Rahman’ın bir rehberlik uzmanına yapılmasına karşılık buldu. Okul zaman zaman oğlu ile özel ilgilenme ve koordine görevi görev verildi.

İlerleyen zamanlarda o çocuk koridorda koşarken, kapıya çarptı. Zararı olmadı lakin hissi acı duydu, samimi uzun ağlamaya başladı. Onu avutmak amacıyla kucağını tutarak kütüphane götürdüm ve onunla konuştum. Önüne beyaz kağıt bir boya kalemleri koydum. Raftan, birkaç kitap aldı okuma görünümü görünmeksizin uzak dan Rahman’ı sessizce> izlemeğe devam ettim. Rahman, renkli kalemlerle şeyler çizerken bana unutmuş kendi dünyasında konuşuyordu. Sonra kâğıdı çıkarıp bana bıraktı.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. Çocuklar Çok bitkin, orada kalmak istiyor okula gitmek. Dostları onu küçük görüyor!” dedi. Yaz tatilinden sonra farklı bir okulda çalışmaya. O çocuk gözden kaçırdım.

Günlerden bir gün Nasır’la karşılaştım. Beni gözüne kestirdi, “Öğretmen!” diyerek elini sıkıca çalıştı. O çocuk sorarken, yüzü ve sinirlendi; benden saklamadı. Oğul sonraki gelişen çeşitli Suç olaylara karışarak polis kayıtlarına kayda alınmış. Ailesinden alınarak sorunlu yetiskinlerin bakıldığı bir tane yetiştirme yurduna gömülmüş. Tüm çabalarımıza karşılık Rahman’ı kurtaramayan olduk.